Görünmeyenin İçinde Saklı Hakikat: 'Sabır, Farkındalık ve İlahi Adalet'

Bazı anlar vardır ki insan, ne yaşadığını tam olarak adlandıramaz. Sanki zaman yavaşlar, sesler uzaklaşır ve kalbin içinde görünmeyen bir kapı aralanır. O kapının eşiğinde insan, farkında olmadan kendi içine yönelir ve tek bir soruyla baş başa kalır: “Ben burada neyi görmüyorum?”

Bu soru çoğu zaman dış dünyaya değil, insanın kendi iç dünyasına açılır. Çünkü hayat yalnızca görünenlerin toplamı değildir; görünmeyen tarafı, asıl hakikatin saklandığı yerdir. İnsan en çok da suskun kaldığı anlarda gerçeğe yaklaşır. Bazen bir iyilik sessizce büyür, bazen de bir kötülük aynı sessizlik içinde kendine yer açmaya çalışır. İnsan çoğu zaman hiçbir şeyin fark edilmediğini zanneder; oysa kalbin bir dili vardır ve bu dil, sözlerden daha keskindir.

Hayatın içinde iyilik de kötülük de sessiz ilerler. Biri kalpte kök salar, diğeri niyetin gölgesinde büyür. İnsan çoğu zaman yalnızca sonuçları görür; oysa her sonucun ardında görünmeyen bir süreç vardır. Kalp yalnızca bir organ değil, aynı zamanda bir terazidir. Bu terazide tartılan şey sözler değil, niyetlerdir. Bu yüzden bazı insanlar konuşmadan anlaşılır, bazı bakışlar uzun cümlelerden daha derin anlamlar taşır. Bazı insanlar konuşmaz ama bilir, bazıları bakmaz ama görür, bazıları ise sadece hisseder; ancak hissettikleri çoğu zaman söylenen her şeyden daha gerçektir.

İnsan en darda kaldığında, bütün kapılar kapandığında ve yollar görünmez olduğunda bir şeyi hatırlar: Aslında hiçbir zaman yalnız değildir. Çünkü sığınılacak tek hakikat vardır: Yüce Allah. O, insanın kalbinden geçen en gizli fısıltıyı bile bilir. Ve insan, tam “bitti” dediği anda aslında yeniden başlangıca dokunur.

O an gelir; her şeyin sustuğu, insanın kendi iç sesinden başka hiçbir şeye tutunamadığı o an. İşte orada bir işaret belirir. Bazen küçük bir tesadüf gibi görünür, bazen hiç önemsenmeyen bir kapı aralanır. Bazen de insanın küçümsediği bir yerden yardım gelir. Ebabil kuşları misali, görünmeyen bir kudretin en zayıf sanılanı en güçlü vesileye dönüştürdüğü anlar yaşanır. İnsan sonra anlar ki hiçbir şey tesadüf değildir, hiçbir gecikme boşuna değildir ve hiçbir bekleyiş karşılıksız kalmaz.

Fakat bu hikâyenin bir de diğer tarafı vardır: gölge gibi sessiz ama varlığı hissedilen bir taraf. Kötülüğü kendine yol edinenlerin dünyası… Her şeyi planladığını sananların, her adımı hesapladığını düşünenlerin dünyası. Onlar çoğu zaman yanılır; çünkü insanı yalnızca görünen yönüyle değerlendirirler. Oysa insanın iç dünyası en karmaşık labirentlerden bile daha derindir ve bu labirentte kaybolanlar çoğu zaman kendi kurdukları düzenin içinde yönlerini kaybederler. Ama bilmedikleri bir şey vardır: Hiçbir şey gizli kalmaz. Kalpte doğan her niyet evrende bir iz bırakır. Söylenmeyen her söz, saklanan her düşünce ve ertelenen her yüzleşme bir yerde birikir. Kalp gözü açık olanlar bunu bilir. Onlar bağırmaz, ifşa etmez, sadece görür ve anlar. Bir bakışın kaçışını, bir cümlenin eksikliğini, bir sessizliğin ardındaki hakikati fark ederler. Ancak buna rağmen yollarını bozmazlar; çünkü bazı hesapların insanlara değil, zamana ait olduğunu bilirler.

Zaman, görünmeyeni görünür kılan en sessiz ama en güçlü hakemdir. İyilik sabırla büyür, kötülük ise kendi ağırlığıyla çöker. İnsan acele etmek ister, hemen görmek ister; ancak her şeyin bir vakti vardır. O vakit geldiğinde saklı olan hiçbir şey gizli kalmaz. Kalplerde taşınan niyetler, günün birinde insanın karşısına kendi gerçeğiyle çıkar.

İyilik taşıyan kalpler için bu dünya bir yük değil, bir sınavdır. Onlar her düşüşte yeniden kalkmayı, her kayıpta sabrı, her karanlıkta ışığı aramayı öğrenir. En önemlisi ise her şeyin bir anlamı olduğuna inanırlar. Kötülük taşıyan kalpler ise çoğu zaman kendi kurdukları karanlığın içinde güç kazandıklarını zanneder. Oysa karanlık büyümez; sadece insanı içine çeker ve zamanla onu içten içe tüketir. Ama yine de son söz hiçbir zaman insana ait değildir. Çünkü en zor anda, insanın tüm ihtimalleri tükendiğinde ilahi bir rahmet devreye girer. Görülmeyen bir el, beklenmeyen bir kapı ve umulmayan bir sebep ortaya çıkar. Ve insan, aslında hiç yalnız yürümemiş olduğunu anlar. Bu yüzden bazı insanlar her şeye rağmen sükûnetini korur. Çünkü bilirler ki görünen her şeyin ardında daha büyük bir gerçek vardır.

Ve o gerçek, en sonunda herkese kendini gösterir. Hiç kimse saklı kalmaz, hiçbir niyet gizli kalmaz, hiçbir yol iz bırakmadan kaybolmaz.

Ve insan en sonunda şunu öğrenir: Gerçek güç başkasını yenmekte değil, kendi içini temiz tutabilmektedir. Gerçek huzur ise her şeyi kontrol etmekte değil, her şeyin aslında ilahi bir düzen içinde olduğuna güvenebilmektedir.